Wydarzenia

^{Kadr z wideo Salmy Aldoory Spotkanie, 2026, 7’38’’}

 

Salma Aldoory

Spotkanie

2026, rejestracja performansu,  7’38’’

Punktem wyjścia dla performansu było znalezienie przez artystkę slajdów jej ojca z Iraku z lat 70. i 80. XX wieku, przedstawiających babcię i ciotki artystki. Urodzona i wychowana w Warszawie w polsko-irackiej rodzinie Salma Aldoory powiększyła archiwalne fotografie do skali własnego ciała, tworząc symboliczne spotkania z kobietami, których nigdy nie poznała. Osobista narracja o pamięci, dziedziczeniu i kulturowym oddaleniu splata się tu z próbą odnalezienia własnych korzeni oraz stworzenia nowych rodzinnych zdjęć, możliwych jedynie dzięki wyobraźni. 

 

Na zdjęciach widzę twarze kobiet – moją babcię Safiyję, śliczne dziewczynki – moje ciocie. Jedna z nich zawsze się bardzo uśmiecha. Zestawiając fotografie obok siebie, widzę, jak dziewczynka dorasta i staje się kobietą. Do niektórych z kobiet jestem nawet podobna. To miłe, ale też smutne uczucie. Czuję się wybrakowana. Nigdy nie byłam w Iraku. Nie mówię po arabsku.

Patrząc na nie, zastanawiam się, jak im się żyło. Czy były szczęśliwe? Niedawno znalazłam portret mojej babci. Patrząc pod światło, dostrzegłam, że miała tatuaż na szyi i na podbródku. Zachwyciłam się. Ojciec powiedział, że tatuaże robiły kobiety na wsiach, że to prymitywne. Ja mam kolczyk w wardze, to trochę zbliżone do tych tatuaży. Ucieszyłam się.

 

W kolejnych miesiącach na Ekranie zobaczycie prace wideo, które wybrałyśmy z portfolio zgłoszonych do konsultacji w programie Artysta – Zawodowiec.
 

Wielkoformatowy Ekran, czyli galeria sztuki wideo, mieści się w budynku Plac Unii przy ulicy Puławskiej 2 w Warszawie i jest dostępny w godzinach otwarcia budynku.

 

Salma Aldoory

(ur. 2002 w Warszawie)

Wychowała się w polsko-irackiej rodzinie, na styku dwóch kultur. Od 2022 studiuje na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.W swojej twórczości podejmuje tematy związane z doświadczeniem bariery językowej, konfliktu kultur oraz poszukiwaniem tożsamości. Pracuje interdyscyplinarnie, łącząc rzeźbę, fotografię i film. Fascynuje ją sposób, w jaki ludzie otaczają się przedmiotami, dlatego często sięga po found footage i found objects. Szczególnie bliskie są jej wątki pamięci, rodziny, dzieciństwa, przynależności i wykluczenia.