Bownik

UR. 1977, Janów Podlaski

Bownik (ur. 1977 w Janowie Lubelskim), absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (Fotografia i Multimedia), stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2008). Studiował również filozofię. Pracuje rozwijanymi czasami przez kilka lat cyklami fotograficznymi wykorzystując żmudne i wymagające technologie. Mimo tego, że niektóre z jego prac mogą być odczytywane jako ciekawe studium antropologiczne, w jego pracy bardzo ważnym obszarem jest semantyka obrazu czy odniesienia do doświadczeń fotografii historycznej. Bownik mieszka i pracuje w Warszawie.

E-Słodowy
This image, entitled Sharing Creative Works, by Creative Commons is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.

Bownik

E-Słodowy

2012 / c-print, dibond / 100 x 120 cm / nr 0121 Uznanie autorstwaUżycie niekomercyjneBez utworów zależnych Licencja 3.0 1/ 2 Wróć
Opis pracy

Fotografie z cyklu „e-słodowy” zamykają tryptyk dotyczący graczy komputerowych. „Gamers” oraz „Sale treningowe” to portrety ludzi oraz miejsc, w których trenują. „E-słodowy” jest najbardziej abstrakcyjnym cyklem rozwijanego przez Bownika przez 5 lat trójczłonowego projektu. Tytuł „e-słodowy” pochodzi od nazwiska Adama Słodowego, który przez 24 lata za pośrednictwem telewizji uczył Polaków, jak „zrobić coś samemu“. W 1983 roku Telewizja Polska zaprzestała emisji programu, później pojawiła się globalizacja i internet, za jego pośrednictwem „DIY“ (do it yourself). „E-słodowy” to portrety narzędzi i udogodnień wykonywanych przez graczy komputerowych samodzielnie, najczęściej ad hoc, przy użyciu najprostszych materiałów i bez dbania o estetykę przedmiotów oraz rozwiązań ergonomicznych. Gracze wykorzystując gumę do żucia unieruchamiają prowadnice półki na klawiaturę, ze względu na właściwości teflonu wycięta patelnia jest używana jako podkładka pod mysz a zaklejony taśmą t-shirt jest wygodną podkładką na przedramię.

Wszystkie rozwiązania (poza jednym w całym cyklu) zostały przez Bownika podpatrzone i odtworzone w pracowni. Fotografie wykonane polaroidem zacierającym szczegóły, skupiając uwagę nie tyle na samych przedmiotach, co na obrazie. Bownika interesują korelacje z minimalistyczną rzeźbą, obrazami abstrakcyjnymi, echa suprematyzmu czy konstruktywizmu pobrzmiewające w tak sfotografowanych przedmiotach. Użytkowe, spersonalizowane rozwiązania służące temu, by gracze mieli „lepszego cela”, zostają przez Bownika przeniesione w obszar „sztuki wysokiej”. W kolekcji Fundacji znajdują się dwie prace. Niebieskie taśmy są oznaczeniem punktów najlepszego ustawienia krzesła względem monitora. Tekturowe obiekty z kolei to najbardziej abstrakcyjna i rzeźbiarska zarazem praca z tego cyklu. Są modelem organizacji przestrzeni biurka gracza.

E-Słodowy
This image, entitled Sharing Creative Works, by Creative Commons is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 Unported License.

Bownik

E-Słodowy

2012 / c-print, dibond / 40 x 50 cm / nr 0122 Uznanie autorstwaUżycie niekomercyjneBez utworów zależnych Licencja 3.0 2/ 2 Wróć
Opis pracy

Fotografie z cyklu „e-słodowy” zamykają tryptyk dotyczący graczy komputerowych. „Gamers” oraz „Sale treningowe” to portrety ludzi oraz miejsc, w których trenują. „E-słodowy” jest najbardziej abstrakcyjnym cyklem rozwijanego przez Bownika przez 5 lat trójczłonowego projektu. Tytuł „e-słodowy” pochodzi od nazwiska Adama Słodowego, który przez 24 lata za pośrednictwem telewizji uczył Polaków, jak „zrobić coś samemu“. W 1983 roku Telewizja Polska zaprzestała emisji programu, później pojawiła się globalizacja i internet, za jego pośrednictwem „DIY“ (do it yourself). „E-słodowy” to portrety narzędzi i udogodnień wykonywanych przez graczy komputerowych samodzielnie, najczęściej ad hoc, przy użyciu najprostszych materiałów i bez dbania o estetykę przedmiotów oraz rozwiązań ergonomicznych. Gracze wykorzystując gumę do żucia unieruchamiają prowadnice półki na klawiaturę, ze względu na właściwości teflonu wycięta patelnia jest używana jako podkładka pod mysz a zaklejony taśmą t-shirt jest wygodną podkładką na przedramię.

Wszystkie rozwiązania (poza jednym w całym cyklu) zostały przez Bownika podpatrzone i odtworzone w pracowni. Fotografie wykonane polaroidem zacierającym szczegóły, skupiając uwagę nie tyle na samych przedmiotach, co na obrazie. Bownika interesują korelacje z minimalistyczną rzeźbą, obrazami abstrakcyjnymi, echa suprematyzmu czy konstruktywizmu pobrzmiewające w tak sfotografowanych przedmiotach. Użytkowe, spersonalizowane rozwiązania służące temu, by gracze mieli „lepszego cela”, zostają przez Bownika przeniesione w obszar „sztuki wysokiej”. W kolekcji Fundacji znajdują się dwie prace. Niebieskie taśmy są oznaczeniem punktów najlepszego ustawienia krzesła względem monitora. Tekturowe obiekty z kolei to najbardziej abstrakcyjna i rzeźbiarska zarazem praca z tego cyklu. Są modelem organizacji przestrzeni biurka gracza.

Dodaj swoj adres e-mail
This page is licensed under a Creative Commons Attribution License.